بیماری مزمن کلیه با تغییرات متابولیکی و اختلال در تعادل مواد معدنی می‌تواند خطر مشکلات قلبی از جمله فیبریلاسیون دهلیزی را افزایش دهد. در این بیماری، سطح FGF23 بالا و Klotho کاهش می‌یابد که می‌تواند به آسیب‌های قلبی منجر شود. پژوهشی بر روی موش‌ها نشان داد که ورزش هوازی و تمرینات تناوبی پرفشار (HIIT) توانستند برخی از اثرات منفی بیماری، شامل تغییرات قلبی، اختلالات متابولیسم مواد معدنی و استعداد فیبریلاسیون دهلیزی را کاهش دهند. ورزش همچنین به بهبود تعادل FGF23-Klotho و شاخص‌های مرتبط با مرگ سلولی کمک کرد. تمرین HIIT در برخی موارد عملکرد بهتری نسبت به ورزش هوازی داشت. با این حال، به دلیل انجام مطالعه روی حیوانات، نمی‌توان این نتایج را مستقیماً به انسان تعمیم داد و نیاز به تحقیقات بیشتر در مطالعات انسانی وجود دارد. این یافته‌ها نشان‌دهنده اهمیت ورزش به‌عنوان یک مداخله غیردارویی در کاهش عوارض قلبی مرتبط با بیماری مزمن کلیه است.

پژوهشی بر روی اثر داروهای مهارکننده SGLT2 بر سطح هموگلوبین و هماتوکریت در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی انجام شده است. نتایج نشان داده است که مصرف این داروها با افزایش معنی‌دار سطح هموگلوبین و هماتوکریت همراه است. این افزایش‌ها از نظر آماری معنی‌دار بوده و الگوی پایداری داشته‌اند. با این حال، هنوز مشخص نیست که این تغییرات چه میزان اهمیت بالینی دارند و آیا می‌توانند مستقیماً به بهبود پیامدهای بیماران مبتلا به کم‌خونی یا اختلال عملکرد کلیه منجر شوند. پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که مطالعات آینده بر روی بیماران مبتلا به کم‌خونی و درجات مختلف اختلال عملکرد کلیه انجام شود.

پژوهشگران یک پچ میکرونیدلی جدید حاوی نانوذرات Cu@ZIF-8 طراحی کرده‌اند که می‌تواند به ترمیم زخم‌های عمیق کمک کند. این پچ با ساختاری کوچک و سوزن‌های میکروسکوپی، مواد لازم را به زخم منتقل کرده و ویژگی‌هایی چون ضدباکتریایی، سازگاری سلولی، آزادسازی تدریجی یون‌های روی و مس، و بهبود روند ترمیم زخم را نشان داده است. در آزمایش‌های حیوانی، پچی با ۳ درصد Cu@ZIF-8 بهترین عملکرد را داشت و به ترمیم بهتر زخم، بازسازی پوست، افزایش عروق خونی و کاهش اسکار کمک کرد. با وجود نتایج امیدوارکننده، برای استفاده بالینی از این روش، مطالعات تکمیلی و آزمایش‌های انسانی لازم است. این فناوری می‌تواند در آینده به درمان زخم‌های پیچیده و عمیق کمک کند.